ေမ်ွာ္​လင္​့မိတာကိုက ကိုယ္​့အမွားပဲ​ေလ

​ေမ်ွာ္​လင္​့မိတာကိုက ကိုယ္​့အမွားပဲ​ေလ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ကိုယ္ခံစားရတာ သူသိပါ့မလားလို႔ ေတြးမေနနဲ႔။
ေသခ်ာတယ္မသိဘူး။ စိတ္လည္းမဝင္စားဘူး။
လူဆိုတဲ့ သတၱဝါက ကိုယ့္အေရးပဲ ကိုယ္စိတ္ဝင္စားတတ္တယ္။
သူမ်ားအေရး စိတ္ဝင္စားတယ္ဆိုရင္လည္း ကိုယ့္အေရးနဲ႔
ဆက္စပ္ေနလို႔ပဲ။
သိတယ္ဆိုဦးေတာ့ ကိုယ္ခံစားတာ သူခံစားရတာ
မဟုတ္တဲ့အတြက္ ဒီေလာက္ႀကီး နားလည္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။
ထပ္တူခံစားေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။
ဒီေတာ့ ကိုယ့္ေဝဒနာ ကိုယ္အေျဖရွာဖို႔ပဲရွိတယ္။
ကိုယ့္ခံစားခ်က္ ကိုယ္ပဲေခ်ဖ်က္ရမယ္။
ကိုယ့္ေဝဒနာအတြက္
သူ႔ကိုထည့္တြက္ေနရင္ ခံစားခ်က္ကမေလ်ာ့ဘဲ
ထပ္တိုးေနတတ္တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတာကိုက
ကိုယ့္အမွားပဲေလ။ ေဝဒနာထပ္တိုးတယ္ဆိုတာလည္း
အဲဒီေမွ်ာ္လင့္စိတ္ေၾကာင့္ပဲ။ ဒီစိတ္ကို ေလွ်ာ့ခ်လိုက္တာနဲ႔
ကိုယ့္ခံစားခ်က္က အလိုလိုသက္သာသြားေတာ့တယ္။
လက္ေတြ႕ေလွ်ာ့ႏိုင္ေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားရမွာေပါ့။
ဆိုလိုတာက ကိုယ့္ျပႆနာ ကိုယ္ေျဖရွင္းတတ္ဖို႔ပါပဲ။
ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ေလွ်ာ့ခ်ၾကည့္ဖို႔ပါပဲ။
"ငါ့ကိုပစ္ထားတယ္"ဆိုတဲ့ အဲဒီအေတြးကိုက ကိုယ့္စိတ္က
ိုေလးေစတာ၊ ခံစားေစတာျဖစ္တဲ့အတြက္ အဲဒီစိတ္အေတြးကို
အရင္ေဘးဖယ္ၾကည့္ဖို႔ပါပဲ။
"ဘယ္သူမွမရွိလည္း ျဖစ္တယ္"ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ခြန္အား
တိုးပြားေအာင္ႀကိဳးစားၾကည့္ဖို႔ပါပဲ။
ဘဝခရီးသာ အတူေလွ်ာက္လို႔ရေပမယ့္
သံသရာခရီကေတာ့ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္ရမွာ
မဟုတ္လား။
တအားႀကီး မေတြးနဲ႔ တအားႀကီးေလးေနလိမ့္မယ္။
အမ်ားႀကီးမေမွ်ာ္နဲ႔ အမ်ားႀကီးေခ်ာ္ေနလိမ့္မယ္။
အၾကာႀကီးမခံစားနဲ႔ ဘဝခရီးအမွန္သြားရဦးမယ္ေလ။
credit to
မနာပ ဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ